تحقیقات جدید بر روی هزاران بزرگسال آمریکایی نشان می دهد که به طور میانگین چند بار عاشق می شویم؟ و چرا تجربه آن شور و اشتیاق عمیق عاطفی معمولا به حدود دو بار در طول کل دوران زندگی محدود می شود.
طبق یه نظرسنجی بزرگ و جدید، اکثر بزرگسالان توی ایالات متحده فقط حدود دو بار در طول زندگیشون اون حس شدید و پرشور عشق رو تجربه می کنن. این مطالعه که توی مجله Interpersona منتشر شده، نشون می ده با اینکه این حالت عاطفی یکی از ارکان اصلی روابط انسانیه، اما برای خیلی ها یه اتفاق نسبتا نادره. این یافته ها دیدگاه جدیدی رو درباره چند بار عاشق می شویم؟ و تعداد دفعات دلبستگی های عمیق رمانتیک در طول کل دوران بزرگسالی به ما می ده.
چارچوب این تحقیق بر اساس یه مدل کلاسیکه که می گه عشق از سه بخش تشکیل شده: شور و اشتیاق، صمیمیت و تعهد. شور و اشتیاق همون جذابیت فیزیکی و اشتیاق شدیدی توصیف می شه که معمولا شروع یه رابطه عاطفی رو تعریف می کنه. آماندا ان. گسلمن، محقق مؤسسه کینزی در دانشگاه ایندیانا، سرپرستی تیم دانشمندانی رو بر عهده داشت که این کار رو انجام دادن.
تیم تحقیق تصمیم گرفت ببینه این نوع خاص از عشق دقیقا چند بار اتفاق می افته، چون تئوری های قبلی می گن شور و اشتیاق در ابتدای رابطه زیاده اما وقتی زوج ها با هم راحت تر می شن، کم رنگ می شه. با پخته تر شدن رابطه، عشق معمولا به سمت عشق رفیقانه می ره که با محبت عمیق و زندگی های گره خورده شناخته می شه، نه اون اشتیاق وسواس گونه. چون این حس شدید معمولا گذراست، ممکن است این سوال مطرح شود که چند بار عاشق می شویم؟ با عبور افراد از مراحل مختلف زندگی، این تجربه می تواند چند بار تکرار شود.
محققان می خواستن ببینن آیا عوامل اجتماعی مثل سن، جنسیت یا گرایش جنسی روی تعداد دفعات عاشق شدن تاثیر می ذاره یا نه. بعضی از مطالعات قبلی روی دانشجوها نشون می داد که اکثر جوون ها تا پایان دبیرستان حداقل یک بار عاشق می شن. با این حال، داده های خیلی کمی در مورد اینکه این تجربه ها برای بزرگسالان وقتی به میانسالی یا اواخر زندگی می رسن چطور جمع می شه، وجود داشت.
برای پیدا کردن این جواب ها، تیم تحقیق داده های بیش از 10,000 بزرگسال مجرد در آمریکا رو که بین 18 تا 99 سال سن داشتن، بررسی کردن. شرکت کننده ها طوری انتخاب شدن که با ترکیب جمعیت شناسی کل کشور بر اساس داده های سرشماری همخوانی داشته باشن. این گروه بزرگ به محققان اجازه داد تا طیف وسیعی از تاریخچه های زندگی و پیشینه های عاطفی رو بررسی کنن.
نتایج کلیدی مطالعه؛ چند بار عاشق می شویم؟
از شرکت کننده ها خواسته شد یه عدد مشخص بگن که نشون بده تا حالا چند بار عاشق می شویم؟ یا عشق پرشور رو تجربه کردن. به طور متوسط، پاسخ دهنده ها عدد 2.05 بار رو گزارش کردن. این عدد نشون می ده برای یه آدم معمولی، عشق پرشور یه اتفاق نادره که توی یه قرن زندگی فقط چند بار پیش می آید.
بخش خاصی از گروه، حدود 14 درصد، گفتن که اصلا هیچ وقت عشق پرشور رو حس نکردن. حدود 28 درصد یک بار، و 30 درصد هم دو بار این تجربه رو داشتن. 17 درصد دیگه سه بار و حدود 11 درصد هم چهار بار یا بیشتر رو گزارش کردن. این آمار نشون می ده که با اینکه این تجربه رایجه، اما قطعا برای اکثر مردم یه اتفاق روزمره یا حتی سالانه نیست.
این مطالعه همچنین بررسی کرد که این اعداد چطور بر اساس ویژگی های خاص شرکت کننده ها تغییر می کنن. سن رابطه کمی با تعداد تجربه ها داشت، به این معنی که بزرگسالان مسن تر نسبت به جوون ترها، موارد کمی بیشتری رو گزارش کردن. این نتیجه احتمالا به این دلیله که افراد مسن تر سال های بیشتر و فرصت های بیشتری برای برخورد با شرکای احتمالی داشتن.
افزایش با بالا رفتن سن خیلی کم بود، که نشون می ده لزوما اینطور نیست که آدما با پیر شدن مدام با سرعت بالا عاشق بشن. این یافته ها به ما کمک می کند تا بهتر درک کنیم چند بار عاشق می شویم؟ و چه عواملی بر آن تاثیرگذار است. یه دلیلش ممکنه بیولوژیکی باشه، چون سیستم های مغزی مربوط به پاداش و هیجان معمولا در اواخر نوجوانی و اوایل بزرگسالی بیشترین فعالیت رو دارن. وقتی افراد به دوران بزرگسالی کامل وارد می شن، مسئولیت ها و خودشناسی شون ممکنه نحوه درک یا دنبال کردن شور و اشتیاق رمانتیک جدید رو تغییر بده.
تفاوت های جنسیتی هم توی داده ها دیده می شد؛ مردها تجربه های کمی بیشتری نسبت به زن ها گزارش کردن. این تفاوت مخصوصا بین شرکت کننده های دگرجنس گرا دیده شد، جایی که مردهای دگرجنس گرا موارد بیشتری از عشق پرشور رو نسبت به زن های دگرجنس گرا گزارش کردن. این یافته با بعضی از تحقیقات قبلی که می گن مردها ممکنه طوری اجتماعی شده باشن که زودتر در یک رابطه عاشق بشن یا اون احساسات رو ابراز کنن، همخوانی داره.
بین شرکت کننده های همجنس گرا و دوجنس گرا، تعداد تجربه ها بر اساس جنسیت تفاوتی نداشت. محققان متوجه نشدن که گرایش جنسی به تنهایی باعث تفاوتی در تعداد دفعات عاشق شدن بشه. مثلا تفاوت بین شرکت کننده های دگرجنس گرا و دوجنس گرا از نظر آماری معنادار نبود.
محققان معتقدن این نتایج کاربردهای مهمی برای نحوه نگاه مردم به زندگی عاطفی خودشون داره. خیلی از مردم تحت فشار فیلم ها، آهنگ ها و شبکه های اجتماعی هستن تا مدام دنبال یه حالت پرشور و هیجان باشن. دونستن اینکه یه آدم معمولی فقط چند بار این حس رو تجربه می کنه، به درک بهتر اینکه چند بار عاشق می شویم؟ کمک می کند و ممکنه به آدما کمک کنه اگه الان توی یه رابطه خیلی آتشین نیستن، احساس طبیعی تری داشته باشن.
در فضای بالینی یا مشاوره، این یافته ها می تونه به افرادی که فکر می کنن از نظر عاطفی عقب موندن کمک کنه. اگه کسی تا حالا عشق پرشور رو تجربه نکرده، جزو گروهی از بزرگسالانه که بیشتر از یک دهم جمعیت رو تشکیل می دن. دیدن این موضوع به عنوان یه تنوع رایج در تجربه انسانی به جای یه مشکل، می تونه حس شرم رو کم کنه.
محققان همچنین اشاره کردن که ممکنه مردم از فرآیندی به نام «بازنگری کاهشیِ گذشته» استفاده کنن. این اتفاق زمانی می افته که فرد به گذشته خودش نگاه می کنه و روابط قدیمی رو بر اساس احساسات فعلیش با یه دید دیگه می بینه. یه آدم مسن ممکنه به یه «کراش» قدیمی نگاه کنه و تصمیم بگیره که اون عشق پرشور واقعی نبوده، که این کار باعث می شه تعداد دفعات کلی ش بیاد پایین.
این نوع خودشناسی ممکنه به آدما کمک کنه بعد از جدایی، تاب آوری بیشتری داشته باشن. با درک دلیل علمی فراموش نکردن عشق قبلی و تفسیر دوباره رابطه قبلی به عنوان چیزی غیر از عشق پرشور، ممکنه برای پیدا کردن یه رابطه جدید در آینده آمادگی بیشتری داشته باشن. این انعطاف پذیری ذهنی بخشی از نحوه برخورد آدما با فراز و نشیب های تاریخچه عاطفی شونه.
محدودیت های مطالعه و سوال کلیدی؛ چند بار عاشق می شویم؟
یه سری محدودیت ها هم توی این مطالعه وجود داره که باید در نظر گرفته بشه. چون محققان فقط از افراد مجرد نظرسنجی کردن، اگه افراد متاهل یا کسایی که توی رابطه های طولانی مدت هستن رو هم شامل می کردن، ممکنه نتایج متفاوت می شد. افرادی که توی رابطه های پایدار هستن ممکنه نسبت به افراد مجرد، روش های متفاوتی برای یادآوری تجربه های گذشته شون داشته باشن.
همچنین این مطالعه به یادآوری دقیق کل زندگی توسط افراد متکی بود، که می تونه برای شرکت کننده های مسن تر یه چالش باشه. تحقیقات آینده می تونه همون گروه از افراد رو در طول سالیان طولانی دنبال کنه تا ببینه احساساتشون همون موقع که اتفاق می افته چطور تغییر می کنه. این کار نیاز به تکیه صرف شرکت کننده ها به خاطرات گذشته های دور رو از بین می بره.
شرکت کننده ها همگی در ایالات متحده بودن، بنابراین این یافته ها ممکنه برای افراد در فرهنگ های دیگه صدق نکنه. جوامع مختلف قوانین متفاوتی در مورد نحوه آشنایی، نحوه ابراز احساسات و چیزی که عشق می دونن، دارن. یه مطالعه جهانی لازمه تا ببینیم آیا میانگین «دو بار در زندگی» در بقیه نقاط جهان هم درسته و چند بار عاشق می شویم؟.
علاوه بر این، نظرسنجی تعریف مشخصی از عشق پرشور به شرکت کننده ها ارائه نداده بود. هر کسی ممکنه از استاندارد شخصی خودش برای اینکه چه چیزی عشق پرشور به حساب میاد، استفاده کرده باشه. استفاده از یه تعریف استانداردتر در مطالعات آینده می تونه کمک کنه که همه به یه شکل به سوال جواب بدن.
محققان همچنین ذکر کردن که ویژگی های شخصیتی فردی یا سبک های دلبستگی رو در نظر نگرفتن. بعضی ها به طور طبیعی مستعد این هستن که سریع عاشق بشن، در حالی که بقیه محتاط تر یا خویشتن دارتر هستن. این ویژگی های درونی احتمالا در اینکه هر کسی چند بار عاشق می شویم؟ و شور و اشتیاق را تجربه می کند، نقش دارد.
در نهایت، این مطالعه شامل تعداد کافی از افراد با هویت های جنسی متنوع فراتر از دسته بندی زن و مرد نبود. گسترش تحقیق برای شامل کردن افراد با تنوع جنسیتی بیشتر، تصویر کامل تری از تجربه انسانی ارائه می ده. با وجود این شکاف ها، مطالعه فعلی پایه ای رو برای درک تکرار یکی از شدیدترین احساسات زندگی فراهم می کنه.
این مطالعه با عنوان Twice in a lifetime: quantifying passionate love in U.S. single adults ، توسط آماندا ان. گسلمن، مارگارت بنت-براون، جسیکا تی. کمپبل، مالیا پیازا، زوئی مسکوویچی، الن ام. کافمن، ملیسا بلاندل اوسوریو، اولیویا آر. آدامز، سایمون دوبی، جسیکا جی. هیل، لی وای. اس. ویکس و جاستین آر. گارسیا نوشته شده است.
درک این موضوع که عشق پرشور تجربه ای محدود و ارزشمند در طول عمر است، می تواند به ما کمک کند تا با انتظارات واقع بینانه تری به روابط خود نگاه کنیم و از لحظات پیوند عمیق عاطفی با آگاهی بیشتری لذت ببریم.
Most Americans experience passionate love only twice in a lifetime, study finds
